This Malayalam commentary discusses a tragic incident in Pangappara, Thiruvananthapuram, where a 17-year-old boy was murdered and stuffed into a sack, allegedly over a dispute involving a teenage girl. The speaker highlights how society has become desensitized to such brutal crimes committed by minors who are still legally treated as juveniles. The video explores underlying causes such as the glorification of violence, toxic relationships, and obsessive possessiveness in cinema and social media. It emphasizes the crucial role of parents and schools in actively monitoring children, fostering open communication, providing regular counseling, and teaching them to manage anger and accept rejection instead of resorting to destructive actions.
തിരുവനന്തപുരം പാങ്ങാപ്പാറയിൽ ഒരു പതിനേഴുകാരൻ മറ്റൊരു പതിനേഴുകാരനെ കൊലപ്പെടുത്തി ചാക്കിൽ കെട്ടി മൃതദേഹം ഉപേക്ഷിച്ച ഞെട്ടിക്കുന്ന വാർത്തയാണ് ഈ ചർച്ചയ്ക്ക് ആധാരം. ഇത്തരം വാർത്തകൾ കേട്ടു മടുത്ത് നമ്മുടെയൊക്കെ മനസ്സ് മരവിച്ചുപോയ അവസ്ഥയാണിന്നുള്ളത്. കുറ്റകൃത്യം ചെയ്തത് ഒരു പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത കുട്ടി ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ നിയമപരമായി അവനെ ഒരു ‘പാൽക്കുപ്പി’ എന്ന രീതിയിലാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. എന്നാൽ പ്രായം കുറഞ്ഞ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ പ്രണയത്തിന്റെയും ഇഷ്ടത്തിന്റെയും പേരിൽ മറ്റൊരു കുട്ടിയെ ആസൂത്രിതമായി കൊലപ്പെടുത്തുന്നത് സമൂഹത്തെ ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്ന ഗൗരവമേറിയ വിഷയമാണ്.
തലച്ചോറിൻ്റെ വൈകാരിക വികാസം പോലും പൂർണ്ണമാകാത്ത പ്രായത്തിലാണ് കുട്ടികൾ പ്രണയം, പക, വൈരാഗ്യം, പകരം ചോദിക്കൽ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്നത്. ഇതിൽ പുറത്തുനിന്നുള്ള ഗുണ്ടകളുടെ സഹായം തേടിയതും, കൊല്ലപ്പെട്ട പയ്യന്റെ സുഹൃത്തിനെ ലക്ഷ്യമിട്ടതുമെല്ലാം ഇത്തരം കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ ആസൂത്രിത സ്വഭാവമാണ് വ്യക്തമാക്കുന്നത്. സിനിമകളിലൂടെയും സോഷ്യൽ മീഡിയ റീൽസുകളിലൂടെയും കാണിക്കുന്ന വയലൻസും തെറ്റായ മാതൃകകളുമാണ് ഇത്തരം പ്രവണതകൾക്ക് ആക്കം കൂട്ടുന്നത്. പെണ്ണിനെ സ്വന്തമാക്കാനോ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും പിടിച്ചുവാങ്ങാനോ ഉള്ള ശ്രമങ്ങൾ ഹീറോയിസമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അപക്വമതികളായ കുട്ടികൾ അത് ജീവിതത്തിൽ അനുകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
ഇന്നത്തെ തലമുറയിൽ കണ്ടുവരുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന പ്രശ്നം ‘നോ’ (No) എന്ന വാക്ക് കേട്ട് ശീലമില്ലാത്തതാണ്. താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമോ വ്യക്തിയോ മറ്റൊരാളിലേക്ക് പോകുന്നതോ തനിക്ക് നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നതോ അംഗീകരിക്കാൻ ഇവർക്ക് കഴിയുന്നില്ല. കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ നശിപ്പിക്കുമെന്ന തീവ്രമായ ചിന്താഗതിയാണ് പലരെയും വലിയ അപായങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്. കുട്ടികൾ വീട്ടുകാരോട് കാര്യങ്ങൾ തുറന്നുപറയാത്തതും മാതാപിതാക്കളുടെ നിരീക്ഷണക്കുറവും ഈ പ്രശ്നത്തിന്റെ വ്യാപ്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. കുട്ടികൾ എവിടെ പോകുന്നു, ആരുടെ കൂടെയാണ്, എന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കേണ്ട പ്രാഥമിക ഉത്തരവാദിത്വം മാതാപിതാക്കൾക്കുണ്ട്.
സ്കൂളുകളുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും വെറുമൊരു ചടങ്ങിനുപരിയായി കൃത്യമായ കൗൺസിലിംഗ് സംവിധാനങ്ങൾ കുട്ടികൾക്കായി ഒരുക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആഴ്ചയിൽ കുറഞ്ഞത് മൂന്ന് ദിവസമെങ്കിലും വിവിധ പ്രായത്തിലുള്ള കുട്ടികളുടെ മാനസികാവസ്ഥയ്ക്ക് അനുയോജ്യമായ കൗൺസിലിംഗ് ക്ലാസുകൾ ലഭ്യമാക്കണം. മുതിർന്നവരുടെ ഇടയിലും കുടുംബങ്ങളിലും നടക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളും അക്രമങ്ങളും കുട്ടികളുടെ മാനസിക വളർച്ചയെ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. ദേഷ്യം നിയന്ത്രിക്കാനും ആരോഗ്യകരമായ സൗഹൃദങ്ങളും പ്രണയ ബന്ധങ്ങളും എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയാനും കുട്ടികളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. സിനിമയിലും മറ്റും കാണുന്ന വയലൻസും ഭാവനാത്മക ലോകവും യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് കുട്ടികളിൽ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കേണ്ടത് മാതാപിതാക്കളുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും കടമയാണ്.
